بوبک

+آهنگ علیرضا قرایی منش - دختر بهار

+راهنمایی بودم که این آهنگ رو یه گروه میخوندن و هربار با پخشش انقد حس خوب داشت که ناخودآگاه لبخند میزدم و عجیب نیست که بگم خودمو مخاطبِ آهنگ قرار میدادم و باهاش میخوندم درست مثل حالا :)))

در راستای این پست که قبلا شرح داده بودم به تازگی ویژگی های جدیدم رو هم کشف کردم که هوش میان فردی رو در مورد مکان ها و حتی دنیای مجازی هم میتونم تا ۹۰درصد درک کنم۰

به این صورت که من مکانی برم که اتفاقات بدی قبلا توش رخ داده رنجی چیزی اونجا زیاد بود کاملا حس منفیش رو جذب میکنم به حدی که حالم از درون به هم میریزه و نفسم سخت میشه و یه حسی از درون میگه فقط از این جا برو بیرون و وقتی میرم بیرون باز به حالت عادی برمیگردم۰

در مورد مکان هایی با انرژی مثبت هم کلی انرژی خوب میگیرم و خوشحالم اونجاها۰در واقع حس میکنم خیلی راحت میتونم انرژی های مثبت و منفی رو جذب و حس کنم۰

ویژگی بعدی اینکه فهمیدم حتی توی دنیای مجازی کافیه متن های یکی رو بخونم یه مدت یا توی اینستاگرام عکس ها و پست هاش رو یه مدت ببینم کامل میفهمم که داره تظاهر میکنه یا خود واقعیش این شکلیه و خیلی جالبه که اولش هربار میگم نه بابا بیخیال شاید اشتباه میکنی ولی بعدش بهم ثابت میشه حسم درست بوده۰

+الانم که دارم اینارو میگم باز حس میکنم خیلی عجیبه که همچین چیزایی حقیقت داره در من ولی خب فهمیدم که این رو خیلی های دیگه هم دارن و فقط مختص به من نیست۰

+یه وقتایی این ویژگی ها خوبه و به درد بخور ولی یه وقتایی هم آزار دهنده‌س۰

الان عکس فارغ التحصیلی دوستای دانشگاه سابقمو دیدم با اون لباسای خوشگل و اون کلاه باحال زیر سردر عظیم چمران و جلوی در دانشکده ی دوست داشتنیم۰نمیدونم چرا بغضم گرفت به حالت خوشحالی واسه دوستام ، واسه اون زمان خوبی که باهاشون داشتم ، واسه تمام روزهای خوبی که توی اون جای خوب و قشنگ گذروندم و این فکر که اگه قاطعانه پای علاقه ی اصلیم واینمیستادم الان منم کنار اونا توی اون عکسا بودم ، همون لباسا تنم بود و یه مدرک که اونقدری باهاش خوشحال نبودم که بخوام ادامه ش بدم۰۰۰

+به همین مناسبت بخشی از پشت صحنه فرندز رو اینجا ببینید روحتون شاد شه :)))

یکی از تفریحاتِ حال خوب کن واسه من اینه که یه وقتایی که کلاسم عصر تعطبل میشه و آفتاب نیست در حالی که کفش اسپرت پامه و کوله م روی دوشم یهو سرعت راه رفتنم رو میبرم روی آخرین سرعت که اگه یکم سرعت بگیره تبدیل به دو میشه۰ یه مسیر مستقیمه ولی پستی بلندی داره قطعا و همین جذابش میکنه ۰این وقتا هربار حرفای مربی ورزشی که دیگه چهرشو یادم نیست راجع به حالت راه رفتن و نفس گیری توی ذهنم تکرار میشه و طبقش عمل میکنم۰تمام فکرم روی نفس هامه ۰انقد تند میرم که ساق پاهام شروع به درد گرفتن میکنه ولی همینم دوس دارم چون میدونم یعنی کارم درست داره پیش میره۰به مقصد که نزدیک میشم باز حرفاش یادم‌میاد که میگه وقتی ضربان قلبت انقدر بالاس یهو نشین اول سرعتت رو کم کن تا ضربانت کم شه ۰

وقتی نشستم ذهنم میره زیست پیش فصلای آخر که میگفت با ورزش به خاطر تجمع لاکتیک اسید توی ماهیچه ها درد شروع میشه و به همین دلیل باید آب بخوریم که لاکتیک اسید وارد جریان خون بشه و دردی اتفاق نیفته و شروع میکنم به آب خوردن۰

خب راستش وبلاگ از اولشم واسه من دوستی بود که پای حرفام میشینه و هیچی نمیگه و من مینویسم واسش و اون توی سکوت نگاهم میکنه و به حرفام گوش میده۰از همون زمانی که یه دختر ۱۶ساله بودم و اولین وبلاگمو ساختم و خاطرات و حرفامو توش مینوشتم تا همین الان۰

الانم دلم میخواد باهاش درد و دل کنم۰میخوام بگم آدما گاهی وقتا خسته میشن۰که وقتی دنیات شبیه آرزوهات نیست ، وقتی بزرگ میشی و میفهمی دنیا قرار نیست بشه اون چیزی که تو میخواستی، دنیا نگاه نمیکنه تو یه دختر احساساتی مهربون و دلسوز بودی که قلبت واسه همه میتپه و نگران همه میشی و دلت نمیخواد هیچ کس رو ناراحت کنی و همه همیشه خوشحال و خوب باشن حتی کسایی که نمیشناسی یا کسایی که دیگه بود و نبود تو واسشون فرقی نداره۰دنیا به این چیزا نگاه نمیکنه۰۰۰

میدونی گاهی دلم میخواد شبیه رویاهام برم یه جای دور وسط یه جنگل سبز میون هزارتا پرنده ، آبشار ۰۰۰ همه چی خوب باشه ، هیچ خطری نباشه من احساس امنیت و آرامش کنم و توی کلبه ی امن خودم زندگی کنم ۰توی آرامش اون فضا روزامو شب کنم و شبارو صبح ۰ به هیچی فکر نکنم ، نگران هیچی نباشم ، دلتنگ هیچ چیز و هیچ کسی نباشم و فقط لذت ببرم و خوشحال باشم۰

یعنی میرسه همچین روزی؟شاید دنیای بعدی شد۰۰۰

توروخدا گلاب عطر نیستا۰ اونم توی تابستون۰ عطر مشهدی هم همینطور اینا واسه جاهای زیارتیه باور کنید :/

+یه زخمی که وقتی در مکان های عمومی اتفاقی کنار افرادی میشینه که از این مدل عطرهای کاذب به خودشون زدن ، تا انتهای سینوس هاش میسوزه :(( 

 ماه های آخر که واسه کنکور میخوندم یه تصویر انیمیشن از خودم داشتم توی ذهنم که واسه زندگیمم گاهی صدق میکنه۰

یه جاده س و یه آدم که داره از سمت چپ تصویر به سمت راست تصویر توی جاده میدَوه آروم و خوشحاله بعد یهو یه مانع میاد جلوش تلپی میوفته زمین و درحالی که زانوش زخم شده باز پا میشه و ادامه میده۰یهو دوباره یه چیزی همینجوری با باد میاد میخوره بهش باز جای دیگه بدنش زخم میشه ۰ چندین بار از این مانع ها سر راهش میاد و ضربه میخوره ولی باز این ادامه میده به دویدن در حالی کلی جای زخم روی بدنش هست ولی دیگه خوشحال نیست۰دردشو میشه توی چهره ش دید ولی همیشه خیره س به روبرو و مسیری که باید طی کنه تا به هدفش برسه۰ 

پایانش رو هنوز نساختم۰

اگه یه روز ازم بپرسن بزرگترین درسی که از پدرت گرفتی که توی زندگی خیلی بهت کمک کرد چی بود ، احتمال زیاد این ماجرارو تعریف میکنم۰۰۰

سوم دبیرستان بودم و داشتم حرفایی که استاد ریاضیمون سر کلاس آموزشگاه زده بود رو واسه بابا تعریف میکردم۰ بابا خیلی جدی برگشت گفت ببین همیشه اینو یادت باشه که کاری نداشته باش کسی چی میگه، ظاهرش چه جوره ، چه جوری فکر میکنه و۰۰۰ تو فقط از دانش و مغزش استفاده کن۰از اطلاعاتی که داره تو هم یاد بگیر ازش و به چیزای دیگه اهمیت نده۰

اون زمان من این حرفو در مورد استادام اجرا میکردم و جاهایی که بچه ها دلبسته و عاشق استادا میشدن و واسه ی استادا میرفتن کادوهای گرون میخریدن ، من فکر این بودم کجا استادو گیر بندازم تا بتونم سوالمو ازش بپرسم۰ ولی خب با گذشت زمان فهمیدم این حرف فقط واسه استادام نبود۰فهمیدم این حرف خیلی جاها واسه آدما کاربرد داره۰اوایلش برام سخت بود بخوام بی طرفانه اهمیت ندم که فلانی مثه من فکر نمیکنه ، اعتقاداتش فرق داره  با من ، مثله من به دنیا نگاه نمیکنه یا اصلا حتی باهاش مخالفم و قبولش ندارم تو بعضی زمینه ها و فقط از دانش و اطلاعات مفیدش که میتونست توی زندگی به من کمک کنه استفاده کنم ولی خب به مرور یاد گرفتم احترام بذارم به همه و بدونم هرکسی حق داره هرجور دلش میخواد زندگی کنه و فکر کنه ۰اینکه وقتی بحث علم میاد وسط برام چیزی جز علم و دانش و یادگرفتن مهم نباشه و درگیر حاشیه نشم۰یه وقتایی خیلی سخته ها ولی به سختیش می ارزه۰

توی رشته ی ما کارگاه زیاد هست که هرچی بیشتر اطلاعات داشته باشیم در آینده به نفعمون خواهد بود و منم تشنه ی کشف اطلاعات جدید عملی دیگه تاحالا دوتا که استادامون برگزار کردن رو شرکت کردم۰